غرق مي شوي در خيال.

خيال همه!

از گربه توي بوستان محله گرفته تا آدم هاي آشنا و نآشنا، تا همه آدم هايي كه محترم يا نامحترم هستند، تا آن هايي كه وقتي يادشان مي افتم، ناخودآگاه اشكم سرازير مي شود و آرزو مي كنم هيچ وقت نبينمشان، يا آن هايي كه در ذهنم جايي پر از احترام براي خودشان دست و پا كرده اند و ملكه ذهنم يا شايد، ملك ذهنم شده اند. يادم مي افتد كه خيلي وقت ها سكوت كرده ام. يادم مي آيد كه هميشه هم بجا نبوده. شايد، نه! حتما خيلي وقت ها اشتباه بوده. يادم مي آيد خيلي وقت ها سكوت را شكسته ام. يادم مي آيد كه خيلي وقت ها اگر بجا بوده، كمكم كرده، ولي خيلي وقت ها هم سكوت لازم بود، اما در خيالم هم اشتباهايم را اصلاح مي كنم و نتيجه اش "عالي" مي شود.

يه تلنگر همه چيز را مي شكند. حباب خيالم مي تركد و من باز هم اين جا هستم، گذشته!!! بر نمي گردد.

حسرت هم بي فايده است. فراموش كردن خاطرات و تجربيات گذشته؟ نه! اشتباهي غير قابل جبران است! درس مي گيرم! تصميم مي گيرم و همين الان اجرايش مي كنم. تغيير آن قدرها هم سخت نيست. مواد اوليه اش همين تفكر است و يه كم اراده.